Bir tutam dünyayı aydınlatmak için kıvılcımlar saçmak ve geceyi tutuşturmak isterdim. En zor olanı ise alevlerin gölgesinde, yüzlere vuran geçici aydınlıklarda tanımak insanı...
bir toprak, bir ışık ve bir damla. hayatı anlatıyor bana. sessiz sedasız süzülürken topraktan içeri ışıktan kaçarcasına. bir kök arıyor sanki kendine sonunda ışığa tutunmak için
bir türkünün içinde notalara sarılmış bir aşağı bir yukarı bir sesten diğerine hoplarken çıkan tınılarda mı hissediyorsun kendini.
işte insan o zaman insan oluyor sanki.