Korku, insanın en büyük düşmanıdır. Korkuyu yenen insan Tanrı olur.
Çünkü önce kafada yazılıyor, sonra kaada döküm işlemi ve bu işlem sırasında insan beyninin yeniden yaratıcı olarak yazı işine katılmasıyla oluşuyor yazı. Bir gün oturulup yazılacak oyun için ön düşüncelerden oluşuyor dosya. İnsan beyninde bu dosyalar kaat üstünde oluşmadan önce yerini alıyor, kendi datapaktına gidip orada gruplaşarak ve sıraya girerek birikiyor, mini bir diskplay olarak, kafasına uygun gördüğü bir hücreye yerleşiyor, boş hücre çok...
Benim dünyada tattığım,
En büyük lezzet, hayat değil, insanlık!
Her zaman olduğu gibi şimdi de,
Yaşıyor olmanın değil,
İnsan olmanın zevkini çıkarıyorum...
Nâzım Hikmet
Yeni bir gün. Yeni bir gün ve ben nerede kaldığımı bilemiyorum. Gözlerini etrafa çevirmekten korkan bir insan gibi aynı noktaya gözümü dikip farklı şeyler mi görmeyi bekliyorum? Zamanın hayhuyu bana tesir edememiş mi? Bir fikrim yok. İnsan uzun süre ışığa bakınca daha sonra gözünü farklı bir noktaya çevirse dahi o yansımalar hala gözünün önünde kalır ya. Ben de uzun süre karanlığa gözümü dikip daha sonra yönümü farklı bir noktaya çevirdiğim an o karanlığı görmeye devam ediyorum. Tam burada bir soru oluşuyor. Bu belirsiz şekillerin sebebi ben miyim yoksa aslında orada belirsiz karanlıklar mı vardı? Ne benden kaynaklanıyor ne benden kaynaklanmıyor ayırt etmek zorlaşmaya başlıyor. Eleklerimde sorun belirdi. Eleklerimde sorun belirdi. Ellerim bir şeyleri tutma yetisinde başarısızlaşıyor. Belki de tutmak istemediklerindendir.