Sevmek yetmez. Sevgi büyük bir bencillik şeklinde de tezahür edebilir. Tevazuyla, inançla sevmek gerek. İçinde inanç barındırıyorsa, bütün hayatın tek bir anlamı vardır. Tanrı insanlara sevgiyi, birbirlerine ve dünyaya katlanabilsinler diye verdi. Fakat tevazu olmadan seven, karşı tarafın sırtına büyük bir yük bindirmiş olur.
Tanrı'nın önünde havalara girmemize, gözlerimizi devirmemize ve göğsümüzü yumruklamamıza gerek yoktu, hakikati söylemek yeterliydi; tabii tamamen hakikat olduğu ve art niyet taşımadığı müddetçe.
Onun içinde bir şey kırıldı. Tabii bütün büyük, tehlikeli olaylar gibi bu da tek kelime edilmeden oldu. İnsan konuşunca, ağlayınca, bağırınca her şey daha kolay.