Elif zilan

Elif zilan
Per aspera ad astra…
Sen sırt çevirsen bile bunu ruhum duyar mı?
Reklam
Kendini çalmak için yap elinden geleni Yine de sen benimsin sonuna kadar ömrün; Hayatım sürer ancak gönlüm sevdikçe seni Yaşamak sona erer bu sevgi bittiği gün.
Kimi soyla övünür, kimi hünerleriyle, Kimininki zenginlik, kimininki sert pazı, Kiminde giyim, kuşam, korkunç rüküşse bile, Kiminde safkan atlar, kiminde şahin, tazı; Her merakın kendine göre bir büyüsü var, Hoşlananlar çıkaramazlar onu gönüllerinden; Ama beni doyuramaz bölük pörçük meraklar, Benim bir sevgim var ki üstündür her birinden. Soylu doğmak nedir ki, seni sevmek elverir, Parlak urbalardan hoş, servetten daha zengin. Bana şahinden, attan daha fazla zevk verir; Bende bütün övünçler, benim oldukça sevgin.Derdim şu ki hepsini birgün alır kaçarsın, Yoksun kalan gönlüme sonsuz dertler saçarsın.
Canım gibi sevdiğim adını anmam artık.
Gün gelip artık bana değer vermez olduğunda, Senin yanında yer alıp kendime karşı çıkacağım, Hor görüp yüz çevirdiğini gördüğüm zaman bana; Haksızlık etsen de, senin hakkını savunacağım. En zayıf yanlarımı en iyi ben bildiğime göre, Çekinmeden açığa vurup arka çıkabilirim sana, Kusurlarımdan hangisi benim için en büyük lekeyse Beni kaybederken büyük şan kazanırsın aynı anda. Üstelik bu işte benim için de kazanç var; Çünkü seven düşüncelerim sana yöneldikçe daima, İster istemez kendime vereceğim zararlar, Sana yarar sağlarken, kat kat yarar getirecek bana.Öyle bağlıyım ki ben sana, öyle ki benim sevgim, Sen haklı olasın diye, her haksızlığı üstlenirim...
Reklam