O günden beri sen benim için bir yabancıdan, bir düşmandan başka bir şey değildin…! Bir daha yüz yüze gelemeyeceğimizi, bu dünyanın gözleriyle birbirimize bakmayacağımızı, birbirimizin sesini işitmeyeceğimizi biliyordum. Böyle olduğu halde senin olmak hissini bir türlü gönlümden çıkaramamıştım. Ne söylesem, ne yapsam kendime… sana ait bir şey gözüyle bakmaktan kurtulamıyorum.
Aydınlık,hasta gözleri nasıl incitiyorsa, saadet de hasta gönülleri öyle sızlatıyor. Hasta gözler gibi hasta gönüller için de karanlıktan iyi ilaç yok.
Üstünden onca zaman geçmesine rağmen hatırladıkça bana iç çektiren sızıyı içimden söküp hiçbir yere atamadım. Zaman eskidi, ben eskidim ama o dipdiri hâlâ ilk günkü gibi…