— Dışarda, ne güzel dedim. Hava güzeldi, renkler güzeldi, deniz her zamankinden güzeldi. Sonra bir esinti vardı ki, insanı O Belde’yi bulduğuna inandırırdı. Ama sen hepsinden güzeldin… gülümseyişinle… hüznünle. Ben, sen olduğu için, öyle gülümsediğin için güzel dedim.