Beni duyan herkese sesleniyorum! İçimde hangi adam konuşuyor? Aklımda ve kalbimin bilmediğim bir köşesinde! Ben tek bir kişi olamam! Aynı anda kendimi sayısız farklı kişi gibi hissediyorum. Bu his, bekleyecek hiçbir şey kalmayana kadar devam ediyor. Aynı yeni doğan bebeklerin zayıf ve esnek, öldüğü zamansa kaskatı olmaları gibi. Hangimizin varoluşu daha taze ve hangimizin sonu varoluşun umutsuz düşü? Bilemiyorum…