Uzun zamandır yalnızdı ve ailesinden uzaktı. Sevginin ne olduğunu hiç bulamamıştı. Yalnızlık ona o kadar alışıktı ki başka bir hayat tarzı düşünemiyordu. Ne zaman sevgiye ihtiyacı olsa hep kendini çalışmaya verir ve zihnini meşgul ederdi.
Baş ağrısı gibi küçük bir acı bile hayatın dayanılmaz ağırlığını hatırlatabilir insana. Bu karmaşada kaybolmuş bir insan, kendinde bir anlam arar. Kim bilir, belki de hayatın anlamı sadece insanın kendini kandırdığı bir hayaldir. Belki de hayat, insanların kendilerini aptalca bir oyunda tutmalarından ibarettir.