İnsan bilinci, evrimde atılmış trajik bir yanlış adımdır. Fazlasıyla öz farkındalık kazandık. Doğa, kendinden bağımsız bir doğa unsuru yarattı. Bizler doğa kanunlarına göre var olmaması gereken yaratıklarız.
Dantes, Mercedes e seni affettim dedi, hala onu seviyordu ama seninle geliyorum demedi. Çünkü gemi limandan çoktan ayrılmıştı. Kırılan güven belki onarılabilirdi ama Dantes geride bırakmayı seçti.
Kimi soyla övünür, kimi hünerleriyle,
Kimininki zenginlik, kimininki sert pazı,
Kiminde giyim, kuşam, korkunç rüküşse bile,
Kiminde safkan atlar, kiminde şahin, tazı;
Her merakın kendine göre bir büyüsü var,
Hoşlananlar çıkaramazlar onu gönüllerinden;
Ama beni doyuramaz bölük pörçük meraklar,
Benim bir sevgim var ki üstündür her birinden.
Soylu doğmak nedir ki, seni sevmek elverir,
Parlak urbalardan hoş, servetten daha zengin.
Bana şahinden, attan daha fazla zevk verir;
Bende bütün övünçler, benim oldukça sevgin.
Derdim şu ki hepsini birgün alır kaçarsın,
Yoksun kalan gönlüme sonsuz dertler saçarsın.