Önümde gene koca bir kış, bitmez tükenmez geceleriyle koca bir kış dikilmiş duruyordu ve bu nefret ettiğim mevsim bana bir alay kötü ihtimallerle dolu gibi geliyordu.
Frenkler "Gençlik bilseydi, ihtiyarlık yapabilseydi." derlermiş. Ne doğru söz. İnsan, yaşla hakikate eriyor amma, onu kullanmak, ona göre yaşamak gücünü kaybettikten sonra...
Zira, hayat ne tamamiyle güzel, ne büsbütün çirkindir. Hem acıklı, hem gülünç tarafları vardır. Onu, neden yalnız bir yanından almalı? Onu neden olduğu gibi almamalı?