Düşünce varlığın hiçliğime kimbilir ne üşümüştür
Oysa varlığın ne yakışırdı hayallerime
Tam son hayalden de vazgeçmişken gelmen acı oldu
Muzipsin sen,seversin laf kalabalığını
Senli küfrüm çok hiçbirine özürüm de yok
Sen giderken yaktıklarının küllerini soluyorsun
Giderek daha da nefessiz bir hâl alacaksın bende
Sen giderek yok olduğunu farketmeden git yine
Dönüş köprülerinin bağlarını ardından bir bir yıkıp hiçliğin kör kuyusuna asılı bırakıyorum seni
Ve artık hiç sevmiyorum seni
...