Elanur ceylan yorumladı.
"Sence bize mutlu son yakışır mı?"
"Evet, en güzel bize mutlu son yakışır."
"Ya ayrılırsak?"
"Seni hiç bırakmam."
"Ya beni unutursan?"
"Hiçbir şey seni bana unutturamaz."
"Söz mü?"
"Söz veriyorum, Acıbal. Seni hiç unutmayacağım."
“Benim için yazdığın kitabı artık bitirmelisin. Okumayı çok istiyorum.”
“Son düzlükteyim, bitmesine az kaldı.”
“Ne kadar az kaldı?”
“Sadece finali kaldı.”
“Aklında nasıl bir final var?”
“Artık yanımdasın, benimsin ve bana gitmekten bahsetmiyorsun. Aklımda mutlu bir son.”
“Sence bize mutlu son yakışır mı?”
“Evet, en güzel bize mutlu son yakışır.”
“Ya ayrılırsak?”
“Seni hiç bırakmam.”
“Ya beni unutursan?”
“Hiçbir şey seni bana unutturamaz.”
“Söz mü?”
“Söz veriyorum, Acıbal. Seni hiç unutmayacağım.”
Ukde en çok unutulmaktan korkardı.
Ve Eflah onu unuttu.
Ukde en çok o kitabı okumayı istedi.
Ve onun dışında herkes o kitabı okudu.
Eflah’ın bazen gözleri sızladı, yüreği yandı ve acıyı kemiklerine kadar hissetti ama onu hiç hatırlamadı. Kimi unuttuğunu bile bilmeden silinen hafızasına Ukde’yi geri getiremedi. Tıpkı hayatına da geri getiremediği gibi. Ukde bir daha dönmemek üzere gitmişti ondan.
