Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum
Ne tuhaf , vaktim olmazdı
yalnızlığı bunca biriken
kendimi hiç yalnız sanmazdım
çevremde hep birileri vardı
....
sudaki halkalar gibi genişleyen
küçük alınganlıklardan büyük dargınlıklara
vazgeçişler ,unutuşlar ,kayıplar
birbirimizi çok sevdik hep
yıllarla azala azala
şimdi ne zaman yalnız kaldığımı düşünsem ,
yalnız olmadığımı kanıtlamak istiyorum kendime
eskiden iki albüme sığdırdığım hayatım ,
şimdi sığmıyor eksilenlerle çoğalmış fotoğraflara
Daha az sevmiyorum seni
Giderek daha az
Unutur gibi seviyorum
Azala azala
Aramızdaki uzaklığın karanlığında
....
Artık daha az seviyorum seni
Unutur gibi , ölür gibi daha az
Yeniden öneriyorum kendime
Onca aşkın öğretemediğini
....
İyi ol , sağ ol , uzak ol
Ama bir daha görme beni