Osmanlı'da halkın haksızlıklara karşı gösterdiği tepki hep "zındık hurucu" diye görülmüş, gösterilmiştir. Böyle gösterilerek isyanların daha kolay bastırılacağı düşünülmüştür. Ayaklanmanın gerçek sebebinin ne olduğu, bunların içinde birtakım haklı itiraz ve isteklerin bulunup bulunmadığı hiç düşünülmemiştir. Bu kötü gelenek yüzünden sorunlar hep çözümsüz kalmış, zamanla kördüğüm halini almıştır. Halkın rahatsızlığının gerçek sebepleri araştırılıp bunlara akıllı çareler bulunacak yerde rahatsızlığını dile getirenler kan ve katliamla susturulmuştur. Bu tutum gittikçe ümerayı insafsız bir çoban, halkı da korkudan sinmiş, haksızlığa tepki refleksini kaybetmiş bir sürü haline getirmiştir.