Nagihan Arslan
@Elektra_52
Şu anda okuduğu kitaplar
Nasıl bu kadar acımasız olabiliyorsunuz? dedi.
Belleği öcü bu, dedim
Sana hiç söylemediler mi, Kitaplardan olsun okumadın mı, belleğin öcü bu
Reklam
Unutmak mı daha tehlikeli, yoksa hatırlamak mı?
Dark romance türüne farklı bir tat arayanlar için ilginç ama yer yer dengesini kaybeden bir hikâyeydi benim için.
Kitap, acil hemşiresi Aly ile geçmişinin gölgesinde yaşayan, maskeli kimliğiyle sosyal medyada var olan Josh’un yollarının kesişmesini anlatıyor. Başlangıçta tamamen fantezi ve merak üzerinden ilerleyen bu ilişki, zamanla daha derin ama bir o kadar da tehlikeli bir hale bürünüyor. Açıkçası ilk başta daha karanlık, daha sert bir hikâye bekliyordum. Ama yazarın tercih ettiği esprili dil ve karakterler arasındaki hafif atışmalar, atmosferi düşündüğümden daha “yumuşak” hale getirmiş.
Josh karakteri benim için kitabın en güçlü tarafıydı. Geçmişi gerçekten ağır ve travmatik; seri katil bir babanın gölgesinde büyümüş olması, onun iç dünyasını anlamayı kolaylaştırıyor. Bu yüzden bazı davranışlarını yargılamak yerine empati kurdum. Aly ise ne istediğini bilen, fantezilerinin arkasında duran bir karakterdi. İlişkilerinin hızlı ilerlemesi beni çok rahatsız etmedi çünkü zaten çıkış noktaları duygusal değil, tamamen arzular üzerine kuruluydu.
Ancak kitapta en çok gözüme batan şey, smut sahnelerin fazlalığı oldu. Evet, türün gereği var ama bazı yerlerde hikâyenin önüne geçtiğini hissettim. Bunun dışında diyaloglar genel olarak akıcı ve eğlenceliydi ama yer yer fazla “ergen” kalan tepkiler beni biraz kopardı. Özellikle bazı sahnelerdeki tepkiler, karakterlerin derinliğiyle çelişti gibi geldi.
Olay örgüsüne gelirsek; ikinci yarıda hikâyeye dahil olan yeni tehdit ve aksiyon kısmı kitabı bir anda başka bir noktaya taşıyor. Bu geçişi sevdim çünkü monotonluğu kırdı. Ama cinayet sahnesinin “yanlışlıkla” olması bende beklediğim etkiyi yaratmadı, hatta biraz tuhaf bir şekilde gülümsetti.
Akıcı, sürükleyici,karakter dinamikleri ilgi çekici,dark romance ama beklenenden daha hafif
Windsor Ailesi serisinin üçüncü kitabı ile Dion ve Faye’in hikayesine konuk oluyoruz. Açık söylemek gerekirse bu seri artık bana hem çok tanıdık hem de bir o kadar bağımlılık yapan bir his veriyor. Çünkü ne olacağını biliyorum… ama yine de okumaktan kendimi alıkoyamıyorum.
Bu kitapta en çok içime dokunan şey kesinlikle Faye oldu. Onun yaşadıkları öyle yüzeysel bir dram değil; iliklerine kadar hissediyorsun. Küçüklüğünden beri baskı altında büyütülen, kendi hayatı için tek bir söz hakkı bile olmayan bir kız… Sürekli başkaları için yaşayan, kendi isteklerini yok sayan bir karakter. En acısı da bunu kabullenmiş olması. Okurken bazı sahnelerde gerçekten boğazım düğümlendi. Çünkü Faye sadece bir karakter gibi değil, gerçek hayatta da var olan kadınların bir yansıması gibiydi.
Dion’a gelirsek… başta klasik Windsor erkeği diyorsun: mesafeli, soğuk, duvarlarını örmüş. Faye’den özellikle kaçması, evliliği istememesi falan derken “tamam yine aynı erkek profili” diyorsun. Ama o kırılma anı var ya… Faye’i başka bir adamla gördüğü an… işte orada Dion’un içindeki her şey değişiyor. O anla birlikte hikaye de yön değiştiriyor zaten.
Dion’un en sevdiğim yanı şu oldu: sahiplenici ama boğucu değil. Faye’i istiyor, evet. Ama onu zorlayarak değil, yanında durarak kazanıyor. Onun seçim yapmasına izin vermesi, sabretmesi, korumaya çalışırken bile sınırlarını bilmesi… bunlar gerçekten çok değerliydi. Çünkü bu tarz kitaplarda erkek karakterler genelde “benimsin” deyip geçiyor ama Dion o sözün içini dolduruyor.
İkili arasındaki ilişki ise tam bir iniş çıkış hikayesi. Birbirlerine yaklaşmaları, sonra geri çekilmeleri, güvenmeyi öğrenmeleri… Bu süreç çok gerçekçiydi. Öyle bir anda aşık olup her şey güllük gülistanlık olmuyor. Özellikle Faye’in yaşadıklarından sonra zaten bunun hemen olması mümkün
Reklam