Tanrı’nın anası, ulu tabiat anamızdır ve insan için büyük sevinç de onun bağrındadır. Şu dünyada çektiğimiz her acı, döktüğümüz her gözyaşı bizim için sevinçtir; şu ayağının altındaki toprağı yarım arşın derinliğe dek gözyaşlarınla ıslattın mı, hemen o anda bütün o çektiklerin için sevindirilirsin. Bir daha da asla, ama asla acı nedir bilmezsin; bu kehanettir.
Hayat acıdır; hayat korkudur ve insanoğlu mutsuzdur. Bugün yalnızca acı ve korku var. İnsanoğlu hayatı seviyor, çünkü acıyı ve korkuyu seviyor. Buna da uygun yaşıyor. Acı ve korkuya karşılık olarak verilmiştir hayat; hep aldanılan yer burası. Bugünkü insan, o insan değil daha. Ama bir gün o yeni insan gelecek; yaşamakla yaşamamak arasında hiçbir fark görmeyen mutlu, gururlu, yeni insan. Acıyı ve korkuyu kim alt ederse o Tanrı olacak.