Elif

Elif
@Elffedi
Tanrı kâinata yüzünü döndü ve gündüz oldu.Sırtını döndü ve gece oldu.
Sayfa 14·Kitabı okudu
Alıntı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sesin,nefesin,uğultunun cümlesi birden gümbürdüyor, âlemin feryadını oluşturuyordu.Daha doğrusu sessizlik,şuurunu kaybetmiş çığlıktır.Kulak verip dinleyebilirseniz, birinin içinde ötekini duyarsınız.
Sayfa 14·Kitabı okudu
Alıntı
Tanrı yerlerin ve göklerin üzerine nefesini üfledikçe kat kat çoğalıyorlardı.
Sayfa 14·Kitabı okudu
Alıntı
O katran gibi gölgenin içinde salınırken ışığa çarptım birden.Acıyan gözlerim ışığın zifir, karanlığın sedef, çığlığın sessizlik, ateşin buz,buzun kor olduğunu gördü.Tanrı'yı gördüm.Bunların hepsiydi.Ahenkti ve kıyametti.Elini kaldırdı ve âlemi yarattı.Güneşi, yıldızları, dünyayı, bildiğiniz ve bilmediğiniz bütün şeyleri yarattı.Dünyaya nefesini üfledi;nefesi su oldu.Elini üzerinde gezdirdi.Denizler,nehirler,çağlayanlar dalgalandı ve aktı.Üfledi;nefesi yer oldu.Yerin içinden dağlar fışkırdı.Uğuldayarak,kabuk kabuk yarılarak birbirlerinin üzerine yığıldılar.
Sayfa 14·Kitabı okudu
Alıntı
Henüz yaratıldığım ve eceli bilmediğim için korkuyu da bilmiyordum.Onu yapan ölümdür.Ölümü tanımıyor olsaydınız hiçbir şeyden korkmazdınız.
Sayfa 13·Kitabı okudu
Alıntı