Elif Geçit
@Elfgecit
Just a seeker of life in this tiny world. Trying to find realself
22 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
Evet, şimdi anlıyordu: İnsanın, en büyük dostu olan toprağı hiç bırakmaması gerekirdi.
Cihacâo yaşamak istiyordu! Yaşamak istiyordu! Eskiden beri görmeye alışkın olduğu her şeyi yine görmek istiyordu.
Burada kalıp yok olmak istemiyorum. Ölümden korkum yok. Ama ölüm böylesine olmamalı.
Roçada Limanı' nın delisi
Bu kadının deli olduğunu bütün dünya biliyordu. Hem de zirdeli! Ama kendi mutsuzluğu içinde kendini mutlu hissettiği de kesindi; çünkü hep gülümserken, şarkı söylerken görülürdü. Melezdi, güzel çizgileri, bembeyaz dişleri vardı. Feri kaçmış gözlerinin derinliklerinde zaman zaman, yaşamanın ve aydınlığın yarı yitik kıvılcımı şimşek gibi çakardı. Kafadan kontak olmasaydı yuvarlak çizgileriyle, sipsivri göğüsleriyle ve geniş kalçalarıyla her erkeği kendine çekerdi. Deli Lidia! Lidia işte bu görünümdeydi. Hiç kimse dokunmadı ona. Gerçi erkekler, Lidia'nın paçavralar altında gizlenmiş çekiciliği karşısında duyarsız değildiler ama onu rahat bırakıyorlardı; tıpkı bir sakat ya da körün rahat bırakması gibi.
"Deli bir kadını baştan çıkarmak uğursuzluk getirir" deniyordu.
Yağmur toprağı yapayalnız bırakıp gitmişti.