Biliyormusun sevgili,insan bunu anlayınca,herkesin herkesten daha kimsesiz olduğunu anlayınca
Kimseye öfke duyamıyor.
Kederiyle kalakalıyor orada öylece..
Hayatın,şehirlerin esas çoçukları bizlerdik,derdik,derdik ama bir türlü yaşama evet diyemezdik...
Felaketin kıyısında körebe oynadığımız yıllardı.Bizi incitip kıranlara inat mutluluğu kendimize yasaklamıştık sanki
Ne çok kolaylaştırdık düşmanlarımızın işini!..
Ve biz geldiğimizde mutlulukta,aşk da ,acılarda geçip gitmiş ömürlerimizden.Hayat dalgınlığımıza gelirdi.Belkide biz öyle olsun isterdik!
Ve ne çok intiharlardan konuşurduk o yıllar...