Şeyh Sadi Şirazi Gülistan isimli “ gül bahçesi “ kitabının başında bu gerçeği mealen şöyle ifade ediyor: “ Nefes almak bir nimet, nefes vermek ayrı bir nimettir; birincisi yaşatır, ikincisi rahatlatır, şu halde her nefeste iki şükür borcumuz var, kim buna muvaffak olabilir ki! “
Çocukluk dikeydir. Yukarıya doğru büyürsün, boyun bahçedeki güllerin ki kadardır, herkes sana her yıl ne kadar büyüdügini tekrar edip durur, baban seni havaya kaldırır, parmak uçlarında yükselirsin, her şey kıpır kıpır hayat ve hareket doludur, yatmak istemezsin, ancak zorla yatarsın. Yaşlılık yataydır. Azıcık dinlenelim, öğleden sonra uzanalım, kanepeye şöyle bir uzanacağım sadece, çünkü belim… Yaşlılık uzun süreli, belki de sonsuz bir yataylığa alışmaktır.