Âdemoğlunun, bildiği bir şeyi bilmiyor gibi davranması hakikaten de zordur. Nefs bunu kesinlikle kabul etmez, istemez. Çünkü nefs hep övülmek ister, hep gözde olmak ister. Bildiğini söyler, bilmese de bildiğini iddia eder. Ama bildiği halde bilmiyorum diyemez. Zira bu nefse çok ağır gelir
"Suç, ancak bizim vicdanımızın vereceği bir karardır. Dünyanın bütün mahkemeleri seni suçlu ilan edebilir ya da tam tersi dünyanın bütün mahkemeleri seni suçsuz bulabilir. Ama sen kendin gerçekten suçlu mu suçsuz mu olduğunu yüreğinde hissedersin, bütün kalbinle bilirsin bunu. Bu da senin cezan ya da beraatındır."
Şunu biliyorum ki, hiçbir bilgi sen onu almaya hazır olmadığın sürece işe yaramaz. Suyu, bardağın içine değil, dışına akıtmak gibi bir şey olur bu.
Olanı olduğu gibi kabul etmekti önemli olan.
Tatsızdır reçeteyle yapılan yemekler, ancak birkaç tecrübeden sonra ruhunu ona akıttığında lezzetine varırsın Yaşamanın da bir tarifi yoktur. O da ancak ruhunla hissederek yapabileceğin bir iştir.