“Unutma oğlum!” dedi boğuk bir sesle ninesi. “Gülmek de tıpkı sevmek gibidir… iki kişiliktir… insanın içi bir kere yara alınca yüzü de gülmezmiş. Gidenin boşluğunu sahte gülücükler bile doldurmazmış. Ben gülmeyi çoktan unuttum… ama sen bu sözlerimi unutma, unutma e mi?”