Sabuha Azra
@Elizabe
Eczacılık
Marmara Üniversitesi
Istanbul
13 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Özdemir AsafEdebiyat
Ben sana hep üşüyordum,
Çünkü kıştım.
Nakıştım, bakıştım.
İnkar etmiyorum da bunu,
Seni sevmek gibi büyük işlere kalkıştım.
…
Ve lütfen inkar etme;
Sana en çok ben yakıştım.
Özdemir ASAF
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum
Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor
Bu şehir o eski İstanbul mudur?
Karanlıkta bulutlar parçalanıyor
Sokak lambaları birden yanıyor
Kaldırımlarda yağmur kokusu
Ben sana mecburum sen yoksun
Sevmek kimi zaman rezilce korkudur
İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur
Tutsak ustura ağzında yaşamaktan
Kimi zaman ellerini kırar tutkusu
Birkaç hayat çıkarır yaşamasından
Hangi kapıyı çalsa kimi zaman
Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu
Fatihte yoksul bir gramafon çalıyor
Eski zamanlardan bir Cuma çalıyor
Durup köşe başında deliksiz dinlesem
Sana kullanılmamış bir gök getirsem
Haftalar ellerimde ufalanıyor
Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem
Ben sana mecburum sen yoksun
Belki Haziranda mavi benekli çocuksun
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Hafiften bir rüzgar esiyor
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda
Uzaklarda çok uzaklarda
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Başımda o eski alemlerin sarhoşluğu
Loş kayıkhaneleriyle bir yalı
Dinmiş lodosların uğultusu içinde
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Alnın sıcak mı değil mi biliyorum
Dudakların ıslak mı değil mi biliyorum
Alnın sıcak mı değil mi biliyorum
Dudakların ıslak mı değil mi biliyorum
Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından
Kalbinin vuruşundan anlıyorum
İstanbul'u İstanbul'u İstanbul'u dinliyorum
Git
Cemal Safi
Git iş işten geçmeden, çok geç olmadan vakit
geçiriyor , Günahıma girmeden, katilim olmadan git!Git de şen şakrak geçen günlerime gün ekle,
Beni kahkahaların sustuğu yerde bekle.Git ki siyah gözlerin arkada kalmasınlar,
Git ki gamlı yüzümün hüznüyle dolmasınlarMadem ki benli hayat sana kafes kadar dar,
Uzaklaş ellerimden uçabildiğin kadar.Hadi git, benden sana dilediğince izin
verdim , Öyle bir uzaklaş ki karda kalmasın izin.Kahrımın nedenini söylesem irkilirler;
Çünkü herkes beni Kays, Leyla bilirler.Sanırlar ki sen beni biricik yar saymıştın;
Oysa ki hep yedekte, hep elde var saymıştın.Hadi git, ne bir adres, ne bir hatıra bırak,
Zannetme ki pişmanlık, mutluluk kadar ırak!Sanma ki fasl-ı bahar geldiği gibi gitmez,
Sanma ki hüsranını görmez ömrünü yetmez.Onun darbene tehammül beden bedenim,
Gururum mani olur perişanıma benim.Yari Ferhat olanın ellerle ülfeti ne?
Şirin ol katlanayım dağ gibi külfetine.Henüz layık değilken tomurcuk kadar aşka,
Sana gül bahçesini kim açar benden başka!Hercai arılara meyhanedir çiçek,
Kim bilir şerefinden kaç kadeh meyveler!Madem aşk tablosunun takdirinden acizsin,
Git de çağdaş ressamlar modern resimler çizsin.Ne vedaya gerek var, ne de mektuba hacet,
Git de Allah aşkına bir selama muhtaç et!Güllere de aşk olsun gen sen kokacaksan!
Fallara da aşk olsun gen sen çıkacaksan!Kopsun nerden inceyse artık bu bağ, bu düğüm,
Her gece daha berbat, daha vahim taramaüm.Korkulu düşlerimi yorumdan kaçıyorum;
Sırf sana üzülüyor, sırf sana acıyorum.Git iş işten geçmeden, çok geç olmadan vakit
geçiriyor , Günahıma girmeden, katilim olmadan git!
Bir İnsanı Unutmak Zorunda Kaldın mı Hiç?
Bir insanı unutmak zorunda kaldın mı hiç ?
Hiç, bir insanı unutmak,
Bir insandan vazgeçmek,
Bir insanı hayatından sonsuza kadar çıkartmak zorunda
Kaldın mı hiç?
Hani ölmüş gibi,
Hani uzatsan da elini tutamayacağını bilmek gibi,
Her an kapından içeri gülümseyerek gireceğini bekleyip
Ama aslında hiç gelemeyeceğini de bilmen gibi.
Ne zor şey değil mi ölmediğini bilmek,
Ama ölmüş gibi ulaşılmaz olması artık o insanın sana,
Ne kadar katlanılmaz bir gerçek değil mi
Sen hâlâ bu kadar sevgili iken?
Özlemek,
Bu kadar özlemek,
Etini kemiğini yakarcasına özlemek…
Çok kötü değil mi?
Bu kadar özleyip onu görememek,
Ona dokunamamak,
Onu işitememek,
Artık sonunun “Pi” hali değil mi? Biliyorsun değil mi?
Ne kadar umutsuz bir arayıştır o,
Kalabalık caddede geçen binlerce yüze bakmak
Belki bir kez daha görebilmek için o yüzü,
Belki biraz önce geçti bu kaldırımdan diye düşünmek,
Belki şu an arkamda yürüyen insanların içinde bir yerde demek,
Belki şu an üzerimdedir gözleri diye paranoyalar yaşamak,
Ne zordur değil mi?