Elif

Düştüm, düşmüşlüğüm kimsenin değil benim yanılgımın eseri.
Reklam
Bir kez sürçtüysem de hala o ben’im. O vakit o kadar çok şey idiysem, nasıl olup da şimdi hiçbir şeyim?
Biz ettik kendi kendimize edeceğimizi. Bize kimse etmedi bizim eylediğimizi.
Beden bile değişirken. Yenilenirken. Acı pişmanlıkla aslına dönen ruh nasıl aynı kalabilirdi?
Kalbin kapıları vardı. Korunması kolaydı. Ama vesvese, kapıları bir bir aşarak girmiyor, kalpte doğuyordu.
Reklam