Büşra zabun
@Elmayanak97
1 Ocak 2012
1 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Bugün spora gitmeden önce, "Hazır vaktim varken şu parkta biraz oturup kitap okuyayım," kedileri seveyim dedim.Çimlerin üzerine yerleştim. Kulağımda radyoda alakasız bir şekilde Bayhan "Tiryakinim"çalıyor. Kendimi şarkının tuhaf hüznüne ve kitaba kaptırmışken gözüm ileride yakan top oynayan çocuklara takılıyor kendi dünyamla baş başa takılırken ...O çocuklardan biri koşarak kan ter içinde tam yanıma geldi gözlerimin içine bakarak garip bir heyecanla "Abla bir kişi eksiğiz sadece top atar mısın?" dedi ..Yemin ederim sanki gizliden gizliye bu anı bekliyormuş gibi hiç düşünmeden, tek bir hamleyle kulaklığı kulağımdan çıkarıp kitabın üstüne bıraktım ve fırladım yerimden. Kendimi o yeşilliğin, çimlerin içine nasıl attım bilmiyorum .
Meğer gerçekten o heyecanı yaşamak için oturduğum o kasıntı, ciddi yetişkin hallerimden vazgeçip en dibe, o çocukluk zeminine inmem gerekiyormuş.Oyuna girdiğim an bende ipler koptu zaten. Şarkı falan sustu artık, parkın kendi sesi var. Sanki dünya kupası finalindeymişiz gibi bir heyecan... Elimde plastik top, yeşilliklerin üzerinde sağa sola kaçışan çocuklar, arkadan "Abla hadi at!" diye bağıran o ufaklıklar...her topu fırlatışımda kalbimin boğazımda attığını hissediyordum. Uzun zamandır içimde böyle saf, deli gibi bir heyecan hissetmemiştim.Oyun bitti kaldırama oturup birer meybuz yedik çocuklar bana da almışlar.:)) Nefes nefese banka, kitabımın ve kulaklığımın yanına geri döndüm. Yüzümde aptal bir gülümseme, kalbim küt küt atıyor... Şöyle bir etrafımdaki ağaçlara, yeşilliğe bakıp şunu düşündüm:Biz bu koca yaşlarımızla, güya çok önemli olan şu hayatta; bizi gerçekten yaşadığımızı hissettiren anların bu kadar küçük ve masum olması normal mi ya bu kadar basit mi ? Mesela kalabalık bir cadde burnuna gelen o tanıdık parfüm kokusu , ya da
Büşra zabun
Resmen anı yaşadım yüzümde şapşik bir tebessüm ile :)