Aşklar da böyle gerçekte.
Ezber cümlelerin, ezber duyguların içinde aktığını varsayarken, gerçek sevgilinin kalbine dokunmak gerektiğini unutuyor insan.
Insan hayatın bir yerlerinde ölüyor aslında. Ruhuyla arasında yasamak kadar uzun bir mesafe giriyor. Ölüyor insan ve yeniden diriliyor. Umut etmek için diriliyor, başlayabilmek için diriliyor, doğru dürüst bir tek cümle kurabilmek için diriliyor işte. Sonra... Sonrası karanlık.