X
@Elmuerte
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Reklam
Şafakları izlerken ben, şu ağaran saçlarımla,
Ey nefret dolu gövdem söyle, niçin yaşlandın?
Öfkenin havanında terbiye ettiğin bu bedenin,
Neyi değiştirdi, yıllarca gezindiği vaktinde?
Bir hiç olmak için mi deneyimledin şu sefil hayatı,
Yoksa, piçleşen insanlığa mutlak hizmet için mi?
Hissediyorum ve kahrediyorum kendimi,
İşte, modern insan ve sefil bir insan tablosu!
Kendi kendinden bihaber, dehşetin cinneti ısmarladığı.
Artık ne sesim vardır edecek ne feryat, figan!
Ne de çocukların bile korkacağı bir çırpınışım.
Hiçbir şeyin kıymetini hesaplayamayışımdaki acizliğim,
Taşlaşmış siluetlerin beslediği hissizliklerden beter!
Edemiyorum el, yürüyemiyorum bir adım daha ileri,
Duraksadığım yerde kaskatıyım, yok mudur bir çare?..
Sefaletin girdabı beni hapsetmiş kemiklerinde,
Çaresizce çırpınan şu zihnim, artık ne edeceksin!
Ölüm gelse hayatına, kaybındır, övün!
Heba edecek ömrün olsa, kaybındır, övün!
Sen ki, kendinden kopmuş, zavallı bir aciz.
Hayır.
Pişman değilim,
Ağlamıyorum, gülmüyorum,
Sızlanıp hayıflanmıyorum.
Yalnızca acı bir telaş var içerimde,
Birbiri ucuna bağlamış olduğum umudun,
Ak bir tecellisine benzeyen,
Varlığım ve yokluğum,
Şu gidişatı dünyanın, kahrını çektiğim;
Davam uğruna çabalayışım,
Söyleyin ah kurnaz kemancılar!
Benim yaşamım ya da ölümüm,
Bir şey fark ettirecek mi sahiden?
Kaybıyla dövündüğüm günlerin,
Bıçakla donatılmış, incecik ruh kafesi.
Ve nefretim ve öfkem, damıtılmışlar, aheste.
Uzaktan, ufukları izlerken bombaların inişini,
Yıkılıverdim. Çocukça hayallerime yazık, ah vah.
Hiç olmasaydı, merhamet dilerdim sizler için,
Yapayalnızlıkta, dünyada, bir aydınlıktı içiniz,
Bir an olsaydı, burnumdan gelecek! isterdim.
Ancak, zaman içinde yanlışlarla doğdu insan,
Feryadı duyamadı, insanlık ne âlâ, tütsün sokakta.
Belki gün gelir, aklı başına gelir, oğlunun, insanın,
Zavallıca düştüğünde başı, taşlara.
Bilmeliler ki, onlar, sefilce ölüm, ne korkunçtur oysa!
Reklam