İmansızlar dünyanın her yerinde savaş çıkarıyor ve dindarlara huzur bırakmıyorlardı...İnsanın durup dinlenmek istediği yerde huzursuzluk, barışı aradığı yerde savaş vardı; yazgıdan kaçılmıyordu.Bu bozuk dünyada tek sığınak,huzur ve avuntu duaydı.Çünkü dua olağanüstüydü...Zor zamanlarda dua etmek iyiydi.
Daima kaba kuvvetin galip geldiği adaletsiz ve gaddar bir dünyada adil kişi, bulunduğu yerden kopup Tanrı'ya yönelmekten başka ne yapabilirdi ki ? Bu yıllardır böyleydi...