Bazen insanlara kendi anlarını, özgürlüklerini yaşamaları için
izin vermek gerekirdi. Bazen birini sevmenin en güzel yolu, geride durup onun parlamasına fırsat tanımak olurdu.
İnsanın kendini ait hissettiği yer cennetidir, derler, bir tanem. Benim cennetim sendin. Ben bu dünyada bir tek sana aittim.
Bir tek sana ait hissettim. Ait hissetmemek bir cezaydı benim için. Sense bana özgürlüğümü verdin. Beni karanlık, izbe bir kafesin içinden alıp göğüs kafesine gizledin. Ben seninle tüm ihtimallerin en güzeliydim.
“Aradığınla bulduğun bir çıkmazsa diye korkuyorsun, bu yüzden gözlerini açıp kulaç atmak yerine uykuya dalıp sürüklenmek sana kolay geliyor,” dedi gözlerini gözlerime çevirirken, dudaklarından çıkan nefes bulutunun yok oluşunu izledim.
“Bu yüzden kaçıyorsun seni kendine götürecek her şeyden, zıtlıklarından. İnsan en çok korktuğunda kendi sesini duyabiliyor ve korkularının kucağındayken aslında kim olduğunu fark edebiliyor.”