Benim gündüzüm de güneşim de sendin. Ne trajik ama çünkü sen karanlık çökmeden sabahlar olsun isterdin.
Çünkü ben geceydim ve ayın bile hep en karanlık haliydim.
Sonsuza dek. Ve bir daha asla.
"Dışarıda koca bir dünya olduğunu bilmene rağmen dört
duvar arasında kalmayı istemekle ilgili," diye mırıldandım, çenemi kaldırarak yüzüne bakarken. "Güneşli günler olduğunu bilerek yağmuru seçmekle ilgili. Yağmur... Havayı serinletir.İnsanlar üşür. İnsanlar ıslanır. Kimse, bir şemsiyenin altındayken bile sevmez yağmuru çünkü şemsiyeler görüş açımı kapatır, rüzgâra dayanmaz... Kimse yağmuru sevmez. Biri seviyorsa, güneşli günler olduğunu bilerek yağmuru seviyorsa biri gerçekten seviyordur."