Bir büyük veli, nefsini o türlü aç bıraktı ki, sonunda onun bir köpek şeklinde ağzından çıktığını ve oracıktaki bir tası yalamaya başladığını gördü.
Ve haykırdı:
-Çıktığın çok iyi oldu; seni bir daha içime almayacağım!
Hitap geldi.
-Onu içine al! Biz seni onunla seviyoruz!
"Allah'a nefssiz değil, teslim olmuş ve İslam'a gelmiş nefsle gidilecektir."
Yine de ben nefsimi temize çıkar(a)mam. Çünkü nefis, rabbimin acıyıp koruması dışında daima kötülüğü emreder; şüphesiz rabbim çok bağışlayan, pek esirgeyendir.
(Yusuf, 53)