Düşüncelerini ve duygularını hiç tahmin edemediğim biriyle konuşuyor olmak çok heyecan vericiydi, bir anlığına bunun aşk olduğunu hissettim; birinin ne söyleyeceği, düşüneceği ya da hissedeceği hakkında en ufak bir fikre sahip olmamak ama bunları bilmek için sürekli bir arzu duymak ve bunları derinlemesine, sezgisel şekilde anlamak için hissedilen gerçek bir çaresizlik. O sonsuz ve doyurulamayan bilme isteği o anda bana aşkın ve tutkunun mutlak kaynağı gibi görünmüştü. Ama Luke elinde buharı tüten yemek torbasıyla geri gelince tamamen yanıldığımı, aşkın bambaşka bir şey olduğunu anladım. Şayet aşkla ilgili bir fikrim olacaksa ve o fikrin tam merkezinde Luke’un tebessüm eden yüzü yoksa, o fikir gerçekten aptalca ve anlamsızdı.