tanrı düşüncesine takılmıştı zihnim tekrar.ben kendime bir iş ararken, tanrı'nın her seferinde yolumu kesmesini,istediğim tek şey günlük ekmeğim olduğu halde her şeyi mahvetmesini asla bağışlayamıyordum.uzun zaman aç kalsam beynim azar azar dışarı akıyor,kafam boşalıyordu sanki! bunu açıkça hissetmiştim.başım hafifliyor, yok oluyor ve ben onun ağırlığını omuzlarımda artık duymuyordum.birisine bakacak olsam, gözlerimin alabildiğine açıldığı hissi beliriyordu içimde.
En son lise 1 de okumuştum tekrar yaşanır aynı şeyler hissetmez…