Emine Yalçın
@Emine_Y
null
Çizgili Pijamalı Çocuk kitabının yıllar sonra yazılmış devam kitabı: Artık Hiçbir Yer Ev Değil. Sayfa sayısı iki katı fazlalığında, yazı puntosu yarısı inceliğinde, bunlara rağmen son derece akıcı ve etkileyici... Savaştan annesiyle beraber kaçmayı başaran Gretel'in ağzından tüm yaşananları ve yaşadıklarını okuyoruz. Başlarda bu kadar soğuk kanlı anlatışı beni rahatsız etti ama sonrasında düşündüğümde Gretel'in aslında böyle bir kız olduğunu anladım. Yaşadığı olaylar karşısında aşırı duygusal yaklaşmazdı akılcı ve çözüm odaklı olurdu. Kitapta belli başlı tarih aralıklarını, karışık sıralamayla okuyoruz. Bu durumdan yer yer rahatsız olsamda bütün o karışık sıralamalar, kitabın sonunda yapboz parçası gibi birbirine bağlanıp özenle tamamlanıyor. Kitabın bana hissettirdiklerini özetle söylemem gerekirse : Duygularını, tüm o hesaplaşmalarını, suçluluklarını, çoğu zaman kendi olmayışını, doksan iki yıl boyunca içine hapsetmek zorunda olan bir ruh...
Okuyacak olanlara tavsiye ederim keyifli okumalar
Suçluluk dediğin gecenin bir yarısı seni uyanık tutardı ya da eğer uyumayı başarmışsan rüyalarını zehirlerdi. Suçluluk, mutlu anların hepsinin içine öylece dalar, kulağına keyif almaya hakkın olmadığını fısıldardı.
Gözlerini açtığında bir anlığına şaşkınlıkla otururdu, derken hatıralar geri gelir ve kendini yeniden o hoşgörülü unutuşun kollarına bırakmak için gözlerini kapardı
Çizgili Pijamalı Çocuk.... Uzun bir aradan sonra okuduğum en etkileyici kitaplardan biri oldu. 200 sayfalık kısacık kitabımızda Nazi Almanyası'nı bir çocuğun gözünden okuyoruz. Her ne kadar dünyaya bakışı tertemiz olan bir çocuktan olaylar anlatılıyor olsa da yaşanan ve yaşatılan tüm zulüm ortaya konuyor. Okuyacak olanlara tavsiye ederim keyifli okumalar
