Neredeyse dört ay geçmis. Bahçenin ortasinda duruyorum, artik
bahar. Tuhaf, diye düşünüyorum, babam yok ama bahar geldi.
Güllere, güller, sahibiniz yok, ama siz açmaya devam edin dedim mi? Kiraz ağaçlarına, babam yok ama üzülmeyin, gücünüz yettiğince çiçek açıp meyve verin dedim mi?
Kanser hastasının mitolojisi yoktur, kanserden ölmenin romantizmi yoktur. Bakışlar üzerinden kaçırılır. Hastalık sizi içten
fetheder, yiyip bitirir. Sadece saydam derinin altından beliren kemikler kalır. Verem hakkında şiirlerimiz ve Büyülü Dağ’ımız var, ama kanser için bir büyülü dağ yok. Kanserin büyüsüz dağı.