İnsan iki ses arasında kalır:
Duygular ve şehvetin,
bekleyiş ve aceleciliğin…
Ve sonunda yanlış kapı çalınır.
O kapıdan giren, bir insan değil;
insanın içindeki zaaftır...
"Gelmesinden başka şifam yoktur. Gelmezse, yeryüzünde hiçbir güzel canlı ve enteresan şey beni oyalayamayacağını düşünmenin verdiği bir ümitsizlik dehşet içinde yerime oturur, gözlerimi buzlu camların yarı karanlık zeminde oynayan kaderin parıltılarına dikerim."