Evet, çok mutsuzum, seyrettiğim o güzel filmlerden fırlamış bir sözle söyleyeyim lanet olsun ki çok mutsuzum ama mutsuzluğum sadece benimle ilgili değilmiş gibi geliyor, bu ne manaya geliyorsa artık. Bir de içimde tanımlayamadığım bir his var. Bu his ya şimdiye dek tatmadığım huzur, ya da şimdiye dek hiç tatmadığım aşk. Belki ikisi birden. Bu yüzden dolaşıyorum zaten sokaklarda akşama kadar çıplak ayakla. Kezban'ı arıyorum. Onu bulmalıyım. Diz çöküp ağlamalıyım.
Beni sev demeliyim.
Ama beni, gerçek beni.
Kazanacağını bildiğim için olmak istediğim beni değil, kaybedeceğini bildiğim için olmaktan korktuğum beni.