Ne garip değil mi.
İnsan..
Yiyen içen giyinen düşünen gülen ağlayan, yürüyen, koşan o insan, birgün ruhu ebediye çekiliyor ve yığılıp kalıyor.
Donuk, solgun, nefessiz, hissiz, mimiksiz, renksiz.. Toprağa gömülüp yok olup bitiyor. Yıllar geçtikçe o ayva tüylü pürüzsüz güzel ten, o gül çehre toprak olmuş. İnsanın temeli iskeleti kemikleri kalmış bir.
Şu dünyada hiç yaşamamış gibi değil mi..
Hiç yaşamamış.