Aylarca kendi zamanımdan çalıp geleceğe yatırdığım tüm o emekler, bugün akreple yelkovanın insafına yenildi. Denemelerde dümende ben vardım, fırtınayı yönetiyordum; sınav anında ise zaman, limana varmama saniyeler kala gemiyi batırdı. İçimdeki bu burukluk eksiklikten değil, yetişememekten... Çünkü insan bazen bilmediği için değil, bildiklerine ulaşacak vakti kalmadığı için yenilir. Kendimi, tıpkı şantiyesinde sabahlayıp ay sonunda emeğinin karşılığını alamayan o yorgun işçi gibi hissediyorum.