Bir insanın kelimeleri seni incitiyorsa, o pencereyi kapat. soluksuz kalırsın ne kadar rüzgar eserse essin. Gözyaşlarını gözünde kurut kalbindeki bahçeyi yeşertsin. Sözlerinden kendine şarkılar yaz, sen çal sen söyle çünkü başkaları anlamaz. Çiçek ek bahçelerine, aylar sonra soluşunu sen seyret. kurumuş yapraklarını ayır yeşilliklerden koru onu, sevgini ver. Ve sonra soluşunu seyret. İnsandır yapar,sesi çıkar elveda der çekip gider arkasına bakmadan. Elinde kurumuş bir dalı bile kalmaz. Çabukta alışır sensizliğe, hayallerinle öylece kalırsın. Bilirsin vedadır bu kalpte bir sızı,sesinde bi titreme bırakır. Alsana gözyaşlarını benden, kurutsana saçlarını,en sevdiğin şarkını açıp yaksana canımı.Seni seviyorum diyip etsene vedanı...