°Olur ya bazen gitmek isteriz. Uzaklara herkesten, herşeyden uzaklara.. bize ait birşeyin olmadiğini hissederiz. Kendimizden bile kaçariz belkide tükenmişizdir, tüketmişlerdir. Bu hikayenin sonunu merak edip duruyoruz. Bitmeyen bir roman gibi kahramanlar hep değişir. Ve hepside bizden bir parça çalıyor aslinda bunlar yaşantılar işte hep eksik bırakır birşeyleri. Kimden kaçıyoruz ki yürüdüğümüz kaldırımlar, sokaklarımızda oynayan tanıdık yüzlü çocuklar; hafiften ferahlatsa da içimizi o büyük eksiklik hep sahneyi bozuyor işte. Dar gelip kaldıramaz oluyoruz. O koca yükü bizi bizde hapseden bir zindan oluyoruz. Her gün bi parça daha kopuyor iyice tükenmiş iyice bitmişiz. Yine gidemiyoruz yine kaçamıyoruz, terkedemiyoruz.. sokaklarımızı, caddelerimizi, şehrimizi, insanlarimizi..
Kendimizden kaçmayi
beceremiyoruz..