Emre İldeniz
@Emre_1335
Yaşam kadar gerçek, yaşamak gibi sahte.
Aslında bence bu kitap için söylenebilecek pek fazla bir şey yok. Anlatılanların hepsine şahit oluyoruz zaten. Geçmişte de böyleydi, şimdi de, muhtemel gelecekte de… Dürüst olmak gerekirse anlatılan her şeyin kurgu olmasını o kadar isterdim ki şu an. Ama ne acı ki değil. Yazara sonsuz şükranlarımı sunuyorum. Gerçekleri bize bir de bu şekilde yansıttığı için. Nedenini kendimce açıklamaya çalışacağım az biraz, kusurum olursa affola şimdiden;
Belki çoğumuz anlatılan her şeyi televizyonda, internette, veya gazetede bir köşede biraz değinildiği şekilde öğreniyoruz, görüyoruz… Anlamaya çalışıyoruz oradakileri, yaşadıkları onca şeyi. Yapabiliyor muyuz onu da bilmiyorum. Kendi adıma konuşayım pek beceremiyorum ben onu. Bunu söylerken tuhaf hissettim ama olmuyordu işte. Yaşanılanı yaşamadan anlayabilir mi insan? Anlaması güç maalesef ki. Mevlam hiç bir millete bu denli bir acı yaşatmasın. Bizlerin buradan yapabildiğimiz de bu işte; dua etmek. Her neyse fazla uzatmayayım. Dediğim gibi anlaması güç. Çünkü empati duygusunu bilmiyoruz pek.
Kitabı okurken o anki olayı, duyguyu, zamanı ve mekanı öyle bir hissediyor ki insan… İşte o anda empatiyi anladım. Görülen eziyet, yaşanılan mutluluk, akıtılan gözyaşı… ve daha yazmaya yetmediğim onlarca şeyi öyle bir yaşadım ki içimde, öyle bir canlandı ki gözümde, öyle bir hissettim ki tarifi zor. Fazla uzattım sanırım. Yazara sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum bizlere de bir nebze olsun o coğrafyayı anlattığı ve de anlamamızı sağladığı için. İyi ki dediğim yazarlar listeme girdi deyip söyleyeceklerimi burda noktalamak istiyorum.
Sen! Bu yazdıklarımı okuyan güzel insan. Sana da teşekkür ederim hepsini okuduğun için.
Saygılarımla.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Mutlu son diye bir şey var mı?
Her şey bir yana, yaşam bir Hint filmi değil. Afganların en sık yinelediği deyiştir: “Zendagi migzara.” Hayat devam ediyor. Başlangıcı, sonu, ‘kemyah, nah-kam’, bunalımları, sevinçleri önemsemeksizin, ağır, tozlu bir kervan gibi ilerliyor.
“Senin bu kadar mutlu olmana, ancak senden bir şey almaya hazırlandıkları zaman izin verirler.”