Esmer çocuklar hiç bir zaman kötü değildiler, ya şiirlerini okuyamadılar, yada dinleyenleri olmadı, azat ettiler sevdiklerini dostlarını ve düşmanlarını, gözeleri artık uzakları çekiyordu, biliyordu artık umutlarının tükendiğini karanlıklarda kaybolacaklarını, belki tek bir umut dunyalarını aydınlatacaktı güller açacaktı yüzlerinde bir çift söz olacaklardı koca cihana, yaşamadan önce yaşatmaktı hedefleri, dolu dizgin taparcasına sevmekti sevdikeri uğruna ölmeyi göze almanın adıydı ideolojileri, artık adları lekeli elleri kirli bilinecekler ihanetle hüküm giyecekler hatasız suçsuz günahsız değiller ama zalimde değillerdi , zaten öyle olmadıklarını en iyi ondandan daha iyi onları bilenler biliyordu, ancak herşey için çok geçti, coğrafya kaderdir döngüsü bir daha mağlup etti onları, birdaha dönmemek üzere hoşçakal dediler dünyanın bütün güzelliklerine, ardından ne kimseye kırgınlıkları kaldı nede dargınlıkları, yaşanmamış olarak kabul ettiler yaşanmışları, sevdiklerinin parmağına bir dikenin batması bile onların kalplerini durdurmaya yeterdi vaz geçip gittiler sevdiklerinden, ya şiirlerini okuyamadılar yada dinleyenleri olmadı; hoşçakal dediler ve gittiler,,