Çocuklarımızın kendi iradesi ve seçme hakkı olan bireyler olması en iyi itaat sistemini bile bozabilir. Çocuklar kısa zamanda hiçbir durumda kazanmadıklarını fark eder. Ya ebeveynlerin endişelerini azaltmak için kendi karar verme mekanizmalarını baskılamaları ya da ebeveyn otoritesine karşı çıkmaları gerekir. "Çocuklardan sorumlu olma" temeliyle hareket eden ebeveynliğin aldatmacalarından biri de bu. Ebeveynler ya çocuklarını doğru tasarlar ya da başarısız olurlar. Çocuklar ya sisteme boyun ve bireyselliklerinden vazgeçer ve "endişe yaratmayan çocuk" olurlar ya da "programa uymaz" ve sisteme karşı çıkarlar.
Çocuğunuzu iyi olmaya zorlamaktan sorumluysanız, bu tür bir sistem ve program elbette işe yarayabilir. Bu yaklaşım ebeveynlere kendilerini büyük ve yetkili hissettirirken, çocuklara küçük ve yetersiz hissettirir.
Çocuklarınızdan sorumluysanız doğru kararları verme konusunda onları programlama işini çözmeniz gerekiyor. Üstelik bunu çabucak yapmalısınız. Size göre "iyi" düşünme, hissetme ve davranmalarını sağlamak için doğru teknikleri öğrenmemiz gerekiyor.
Bütün bunlar itaat etmeyi öğreten bir sistemi çağrıştırıyor. Bu yüzden de kitapçılardaki ebeveynlik kitaplarının hayvan eğiticileri tarafından yazıldığına şaşırmamak gerekir.
Birçoğumuz kendimizi çocuklarımızdan sorumlu hissederiz. Sonuçta ilk anlarından itibaren bize bağımlıdırlar. Fakat bir dakika durup düşünelim. Çocuklarımızdan sorumluysak gerçekten büyük bir sorun var demektir. Çocuklarınızın kendine ait bir aklı olduğunu fark etmeniz ne kadar sürdü? Çocuklarımız kendi kararlarını vermeye başlar. Bu büyümenin bir parçasıdır. Aslında büyümek tam da budur. Çocuklarımız küçüklükten itibaren ne yapıp yapmayacakları konusunda karar verme yeteneklerini kullanmaya başlar. Ne hissettikleri, ne düşündükleri ve davranacakları konusunda tercihler yaparlar.
İşte ebeveynlikle ilgili en yıkıcı yalan: çocuklarımızdan sorumluyuz.
Fakat aslından çocuklarımızdan sorumlu olmak yerine çocuklarımıza karşı sorumluyuz. Tam olarak ifade edebilmek için tekrarlıyorum. Çocuklarımızdan bize anlatıldığından çok daha az sorumluyuz. Fakat çocuklarımıza karşı sorumluluklarımız da anlayabildiğimizden çok daha fazla