Emre
@Emrec2032
Hikaye bitti.
Emeği geçen herkese teşekkürler.
Boş geldim dolu gidiyorum.
Emeklerine sağlık…
Şu anda okuduğu kitap
Eskiye özlem ansızın bastıran
yağmurdu ve bugünlerde sırılsıklam kalbim.
Emsali olmayan o günlerin ufacık bir anına dahi hiçbir zaman geri dönemeyecek olmak, bunu bile bile de gelecek yeni gündüzlerin ve gecelerin yolunu gözlemek mecburiyeti
takâti kalmayan canımı kahrediyor.
Özlüyorum çocukluğumu.
Anlamamazlığımı, acı çekerken avuttuğum geçecek düşlerimi, umutlarımı...
Delicesine büyümek isterken kendini, kendinden eser bırakmayacak daha beter acılara hazırladığının farkında olmayan masumluğumu...
Hatırlıyorum ve hatırlamak, içimde sızlayan, hiç kapanmayacak olan o yaraya tuz basıyor acımadan.
Şimdi ben,
Bir ömür yorgunlukla, hasretle ve de tükenmişlikle geçecek sefil hayatımın, istemediğim, hiç bilmediğim yönlere savrulmasını izliyorum öylece, avuçlarımda usanmış bir çaresizlikle.
Gidemiyorum anılarımı sulamaktan öteye, Yeşermeyeceğini bile bile,
Kör bir hevesle...
Reklam
Evimin köşelerinde yankılanan sessizlik, kaybolan insanların ardında bıraktığı boşlukla dolup taşarken. Günbegün, duvarlar arasında geçmişin izlerini aramakla geçiyor, daha derinliklere inmeye çalışırken kendi yokluğumda kayboluyorum. Her hatıra, sanki bir kapıyı kapatıp bir başkasını aralıyor, ve ben, evim gibi gördüğüm insanları kaybetmenin acısını derinden yaşıyorum.
Zaman, duvarlarımdaki resimleri soluklaştırıyor. Her bir anı, hüzünle yüklü bir öykü gibi süzülüyor içimde. Gece, sessizliğin içinde kaybolan hatıralarla dolu bir oda gibi, ve ben, yitirdiklerimin anlamını kavramaya çalışırken kendi içimde kayboluyorum.
Bu evin koridorlarında kaybolan anlamların peşinden sürüklenirken, kırık parçalar arasında anlam bulma çabasına düşüyorum. Oysa o anlamlar, çoktan anlamını yitirmiş bütün arayışım kendimi avutmaya dönüşmüş, çok acı ama bunu fark ediyorum.
Tanıyamıyorum kendimi.
Varlığındaki ile, yokluğundaki ben bir değil.
Öyle özledim ki, toprağın suya hasreti gibi..
Yeşertmiyorum, çiçekler açmıyor bahçelerimde
Yosun tutardı göz pınarlarım,
İçim doldu taştı..
artık ağlayamıyorum bile
Gözlerim de kuraklaştı.
Kalbimin semalarında birer birer düştü yıldızlarım
Ölüm desen değil, yaşamak zaten değil
Bedenimden çıkmış gibi ruhum, öylece uzaktan izliyorum kendimi..
Ben de tanıyamıyorum beni!
Kimim ben?
başını göğsüne yasladığın adam değil bu aynadaki.
Kim o zaman ?
Giderken, beni de almışsın benden..
Seni uzaktan seyredecek biri değilim ben?
Rızkım sen, hakkım sen, sevdam sen.
Birbirini en iyi tanıyan iki yabancı nasıl olsun bizden ?
Gel bana..
Gelirsen;
Yolunu kaybedenler evlerini bulur yeniden.
Gelirsen;
Kirazlarına dadanan ömerciğe kızmaz artık deli amca.
Gel bana,
dargınlar barışsın
babalar kızlarına sarılsın
Gel ki, dünya kendi etrafında en güzel dönüşünü tamamlasın..
"Serin bir rüyanın hatırınadır çektiğim dünya ağrısı"
Güneş doğacak ve tekrar deneyeceğim. Ve bazen tekrar tekrar deneyeceğim ve güneş doğacak...
# Bilsen de, bilmesen de, sorsan da sormasan da o hep sorduğun soruyu;
Hiç vazgeçmeyeceğim...
Reklam