“Niçin ruhumun bu ateşten gömleği, sırtımdan canıma geçiyor? Gözümden, dilimden kızıl, yakıcı yenlerini gösteriyor?”
Bu ifade, içsel acının ve mücadele azminin sembolik bir anlatımıdır.
“Yalnız içimizde, ırkan Türk olmadığını Mütareke’den sonra gelen bir nevi ilhamla anlayanlar bu işe dahil olmuyorlar, onlar Ermeni ve Rum kardeşleriyle beraber…”
Bu cümle, dönemin sosyal ve etnik dinamiklerine ışık tutar.