Bir sabah uyandım, içimde ağırlık,
Ne dünden kalan, ne bugünden.
Bir ses vardı, tanıdık ama uzak,
“Yoruldun,” dedi, “kendinden.”
Aynaya baktım, gözlerim bulanık,
Yıllar birikmiş, çizgi çizgi yüzümde.
Bir tebessüm denedim, kırıldı,
Camdan yapılmış kalbimle.
Sokak sessiz, rüzgâr yorgun,
Bir çocuk ağladı, ben sustum.
Bir kadın geçti, elleri nasırlı,
O an, insan olmanın acısını unuttum.
Bir dost aradım, bir omuz, bir nefes,
Herkes kendi yangınında.
Bir dua ettim, içimden, sessizce,
“Allahım,” dedim, “biraz huzur bırak ardımda.”
Ve anladım:
İnsan, en çok yalnızken büyür,
En çok kırıldığında sever.
Ve,
Bir damla gözyaşı,
Bir ömürden daha gerçek.