ruhumunkaleminden
@Eneskalav
Kendini yaşamın ve ölümün akışına bırakmayı öğren ve doğru yoldan ayrılma , en zor zamanlarda bile.
"Kelimelere derinlik katmak için okuyan, hayata hacim katmak için ter döken."
Ruhun ve etik değerlerin izinde..
Önlisans
İstanbul
Tokat, 20 Aralık
117 okur puanıEkim 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hayatın karmaşası içinde koşuştururken,bazen en önemli şeyi unutuyoruz.Birbirimizin kalbine dokunmayı.Oysa bir insanı mutlu etmek,dünyayı biraz daha yaşanabilir kılmak sandığımız kadar zor ya da maliyetli değil.Neşeli bir kalp en iyi ilaçtır.Yolda yürürken tanımadığınız birine vereceğiniz içten bir selam, marketteki görevliye edeceğiniz sıcak bir teşekkür ya da sadece göz göze geldiğinizde yüzünüzde beliren bir tebessüm.Bunlar sıradan hareketler gibi görünse de,o an yükü ağır olan bir ruh için hayata tutunma dalı olabilir.Gülümsemek, dillerin ötesinde bir köprüdür.Karşılık beklemeden, sadece içimizdeki sevgiyi paylaşmak için gülümsediğimizde, hem kendi ruhumuzu şifalandırırız hem de etrafımıza ışık saçarız.Unutmayın mutluluk paylaştıkça çoğalan ve bulaşıcı olan tek şeydir.Bugün kendinize ve dünyaya bir iyilik yapın.Gülümsemenizi kimseden esirgemeyin.Çünkü sizin küçük bir tebessümünüz,bir başkasının karanlık gününü aydınlatan en parlak güneş olabilir.Müthiş bir gün geçirmeniz dileğiyle!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Eksik bir çocuklukla büyüyen ruhlar, herkesin yuvasına sığındığı bayram gibi aidiyet günlerinde hissettikleri o devasa yabancılaşma ve acıyla nasıl baş eder? Doğduğu evde sevgiyle sarmalanmamış bir insan için 'ev' gerçekten neresidir? İçimizdeki bu evsizlik ve terk edilmişlik hissini iyileştirmek, aile sevgisinden mahrum kalmanın açtığı o derin yarayı insan büyüdüğünde kendi kendine sarması mümkün müdür? Bayramları bir kutlama değil de bir sızı gibi yaşayanlar için gerçek şifa nerededir?
Uyumadığım gecelerin sabahında,
Gözaltlarımdan mor çocuklar doğardı,
Mor çocuklarıma ninni söylerdi sabah ezanları.
Fırtınada ters çevrilen şemsiyelere benzerdi,
Duaya açılan avuçlarım.
Avuçlarıma kar yağardı,
Kimi zaman tipi...
Kaç kere avuçlarımda mahsur kaldım,
Birkaç kış geçti Pollyanna,
Ben hep mahzun kaldım.
Kocaman bir kardan adam yaptı içime bir çocuk şair,
Tuhaf şarkılar mırıldanarak.
Şiirime kenar süsü olsam ben,
Bir kenar süsünün gülü olsam ben,
Sarı deftere tuttuum bir günlük,
Aşk olsam ben...
Sakin bir kabulleniş içindeyim . Gelen, giden, olan biten her şeye..
Olacağı varmış olmuş diyorum.
Çocukluğumdan bana kalan tek alışkanlık kimseye yük olmamaktı. Değmeden, ummadan, yük olmadan geçip gidelim şu dünyadan. Kimsenin en sevdiği değilim .Kaybetmekten korktuğu biri de olmadım . Aranılan özlenilen merak edilen hiç değilim. Bensiz her şey olabiliyor ,dünya Bensiz de dünyaydı. Darılmadım.. İnsan hayatının ne kadar değiştiğini en çok bayramlarda fark ediyor. Sağlıcakla kalın.
Kurban kesmek... Sadece bir gelenek mi? Yoksa vazgeçebilme provası mı?
Hz. İbrahim'i hatırlayın. Yıllarca beklediği evladı İsmail'i Allah için feda etmeye götürüşünü... O gün o ıssız tepede asıl mesele neydi biliyor musunuz? Bıçağın kesmemesi değil, İbrahim'in kalbinin dünyaya bağlanmamasıydı.
Asıl kurban, içimizdeki vazgeçilmezleri feda edebilme cesaretiydi. İşte bu yüzden Kur'an bize; 'Onların ne etleri Allah'a ulaşır ne de kanları; O'na ulaşacak olan sadece sizin takvanızdır.' der. Yani niyetiniz... Samimiyetiniz...