ruhumunkaleminden
@Eneskalav
Kendini yaşamın ve ölümün akışına bırakmayı öğren ve doğru yoldan ayrılma , en zor zamanlarda bile.
"Kelimelere derinlik katmak için okuyan, hayata hacim katmak için ter döken."
Ruhun ve etik değerlerin izinde..
Önlisans
İstanbul
Tokat, 20 Aralık
117 okur puanıEkim 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Uçurumun Şarkısı1000Kitap
Zerdüşt sayfalar boyu yüzüme haykırdı: Bu kitap mürekkeple değil, insanın kendi uçurumunun başında, kendi kanıyla yazılmış. Anladım ki; dışarıda aradığımız o devasa hakikat, aslında hepimizin 'karanlık odasında' sessizce bekleyen asıl kendimizmiş.
Bizler başkasının yolunda emniyetle yürümeyi 'yaşamak' sandık; oysa kendi yolunda onuruyla kaybolmak, en asil varışmış. Okudukça ruhumdaki o paslı zincirler kırıldı: Gerçek olduğum için kaybettiğim her şey, zaten sahteymiş. Hayat bazen sadece 'olduğu kadar' oluyor; ama asıl mesele, o 'kadar'ın içinde ne kadar dik durabildiğin.Karakter dediğin o kalabalıklar arasındaki alkışlarda değil, kimsenin seni izlemediği o dürüstlük anındaymış. Bir kadının kalbindeki ışığı söndüren, kendi yarınını karanlığa mahkum edermiş. Artık hiçbir şey benim değilken, kaybetmekten de korkmuyorum. Çünkü insan, ancak kendi içine sığabildiğinde dünya ona dar gelmiyormuş.Zerdüşt sustu, şimdi sıra bende. Kendi alevinde yanmaya hazır mısın? Çünkü ancak kendi küllerinden doğanlar, gökyüzünün o sonsuz maviliğine layıktır.
Reklam
Ruhun Sığmadığı Duraklar1000Kitap
Bavula Sığmayan’ı bitirdiğimde şunu fark ettim: Biz aslında şehirlere, evlere ya da insanlara gitmiyoruz; her yolculukta sadece kendi içimizdeki o bitmek bilmeyen 'sızımıza' kaçıyoruz. Nermin Yıldırım, bavula sığdıramadığımız o her şeyi pişmanlıkları, sustuklarımızı ve bir çift kara gözün hatırasını önümüze öyle bir seriyor ki, kaçacak yeriniz kalmıyor.
Bu kitap bana şunu öğretti; bir yere varmak önemli değil, önemli olan o yola kiminle ve hangi vicdanla çıktığın. Farabi’nin 'mutluluk erdemdir' dediği noktada, Nermin Yıldırım 'vefa da bir bavul yüküdür' diye fısıldıyor. Bazı vedalar kapıyı kapatınca bitmiyor; aksine o kapının arkasında, karanlık bir odada asıl şimdi başlıyor. Gitmek sadece mesafeyi uzatıyor, ruhun o eşikte takılı kalan parçasını ise kimse görmüyor. Eğer bir bavula sığmıyorsanız, belki de artık gitmeyi değil, kendi içinizdeki o sessiz duraklarda dinlenmeyi öğrenmelisiniz.
Kendini İnşa Etme Sanatı1000Kitap
Farabi’yi bitirdiğimde şunu anladım: Modern dünyanın bize 'mutluluk' diye pazarladığı her şey aslında sadece birer parıltıymış. Üstadın bin yıl öteden fısıldadığı hakikat ise çok daha yalın: Mutluluk, dışarıdan gelen bir piyango değil, insanın kendi ruhunu nakış nakış işlemesidir.
Kitap boyunca kendime şunu sordum: Işıklar söndüğünde, aynadaki aksim silindiğinde geriye benden ne kalıyor? Farabi bana 'erdem' dedi; yani o karanlık odada bile parlamaya devam eden karakter... Birinin kalbine girmek kolay, ama o kalpte bir 'insan' olarak kalabilmek gerçek bir yetkinlik işiymiş. Bu kitap bana sadece düşünmeyi değil, 'olmayı' öğretti. Artık biliyorum ki; en yüce saadet, bir başkasının hayatında 'iyi ki' olarak kalabilmektir. Ruhu iyileştiren, aklı özgürleştiren bir yolculuktu. Şimdi, o erdemli şehrin bir ferdi gibi yola devam etme vakti.
En Büyük Unutuş, Kendini Hatırlamaktır.1000Kitap
Nermin Yıldırım bu kitapta aslında hepimizin o bildik yarasını deşiyor: Birini unutmaya çalışırken kendimizi nasıl kaybettiğimizi... Müşfik’in 'unutma' çabası, aslında bir insanın kendi hafızasıyla girdiği en dürüst savaş. Kitabı bitirdiğimde fark ettim ki; birini unutmak için ders almaya gerek yokmuş. Sadece, o gitmeden önceki 'kendimizi' hatırlamaya ihtiyacımız varmış. Hafızanın ne kadar insafsız, kalbin ise ne kadar inatçı olduğunu görmek isteyen herkes bu derslere girmeli."Unutma Dersleri’ni bitirdim ve şunu anladım: Unutmak bir 'silme' eylemi değil, bir 'kabullenme' biçimiymiş. Kitap, boğazınızda bir yumruyla başlasa da sonunda ruhunuza bir ferahlık bırakıyor. Eğer siz de birilerini unutmak için yollar arıyorsanız, bu kitap size yolu değil, o yolda nasıl yürüneceğini anlatıyor. Acıyı yok saymıyor, acıyla arkadaş olmayı öğretiyor. Nermin Yıldırım’ın o ince mizahıyla hüzün birleşince, ortaya insanın kendiyle yüzleştiği o muazzam an çıkıyor."
Kendi Enkazında Açan Çiçek1000Kitap
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde kapağını değil, sanki kendi mezar taşınızı kapatmış gibi hissedersiniz. Sustuğum Yerden benim için sadece bir kitap değil; içimde yıllardır büyüttüğüm, kimsenin uğramadığı o ıssız kimsesizliğin yankısı oldu.
Hepimiz bir yerlerde sustuk. Kimimiz annesinin esirgediği o bir tek güzel sözün eşiğinde, kimimiz babasının hiçbir zaman tam dolmayan o boş koltuğunda... Ben bu kitabı okurken, saklambaçsız geçen çocukluğumun, top peşinde koşulmamış sokaklarımın ve erkenden buruşturulup kenara atılmış hayallerimin sesini duydum. İnsan, sadece kelimeleri bittiğinde susmaz; kalbi yorulduğunda, anlatmanın anlamaktan daha ağır geldiği o kanayan sınırda susar.
Yazar öyle bir yerden fısıldıyor ki, sanki senin o en derinindeki karanlığa bir kibrit çakıyor. O ışıkta görüyorsun ki; sustuğun yer aslında senin en güçlü kalenmiş. Meğer biz, bizi duymayanlara bağırmaktan vazgeçtiğimiz an büyümüşüz. Kitabı kapatıp boşluğa baktığında şunu soruyorsun: 'Ben bu kadar sızıyı, bu kadar küçük bir kalbe nasıl sığdırdım?
Bazı kitaplar okunmak için değil, dinlenmek için yazılmıştır. Bu kitabı bitirdiğimde fark ettim ki; aslında hepimiz, anlatamadığımız her şeyi kalbimizin bir köşesine gömüp üzerine sessizlikten kilitler vurmuşuz.Emin Tekin, o kilitlerin pasını siliyor ve bize 'konuşamadıklarımızın altında nasıl ezildiğimizi' fısıldıyor.
Reklam