Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyordu, bekliyordu, bekliyordu, insan düşünüyordu, insan düşünüyordu, ta ki şakaklar ağrıyana kadar. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız. Yalnız.
Bilindiği üzere dünyada hiçbir şey insan ruhunda hiçlik gibi böylesine bir baskı oluşturamaz. Bunu her birimizi tamamen bir vakumun içine kilitleyerek yapmışlardı.